سلام

 

سلامی شاید به تلخی ه آخرین ها .

 

به پر هیجانی ه اولین ها  .

 

به امیدبخشی ه تکرار ها . 

 

حدود یکسال و نیمی هست که با عناوین و موضوعات مختلف خودمو مثلا درگیر نوشتن کردم.

 

تا اونجایی که در توان و استعدادم بوده ، برای آرامشم ، تخلیه افکارم و ...

 

حالا که چی؟

 

منظورم از همه ی این مقدمه چینیا،یه خداحافظی ه شاید کوتاه ه.آخه دارم میرم کچلستان !

 

چیزی که بهش معمولا میگن خدمت مقدس سربازی.

 

ولی خب تا حالا کسی رو ندیدم که این لفظ رو مسخره نکنه ... !

 

می خوام برام واقعا مقدس باشه . بدور از همه ی حرفا و کارایی که ممکنه پیش بیاد .

 

ادای دینی به وطن ٬ به آبرو ٬ به تاریخ .

 

به سادگی یه سرباز ٬ یک نوشته ی کوتاه ...

 

این نقطه ی عطف زندگی ه منه ٬ این خط واصل منه به آینده ٬ به عشق ٬ به امید . به زندگی.

 

از همه ی عزیزایی که توو این مدت با حرفام رنجوندمشون عذر می خوام٬ و از همراهی همتون

 

از صمیم قلبم ممنونم .

 

تا خدا بخواد و ۲ ماه دیگه که اگه فراموشی به سراغمون نیومده باشه ٬ باز بشم ساکن این

 

دنیای  شیشه  .

 

برام دعا کنید .

 

 

 

خیلیا گفتن از تاریخ باید درس گرفت . قابل لمس و باورترینشون ، وصیت امام علی به فرزند

 

 

 

ارشدشونه.

 

 

 

اون قدیما یکی بود که می خواست زورکی مردم، اونجوری که اون می خواد  بگردن ، اصولا

 

 

 

با اون سیبیلای خوش  فرمش ، چیزی از فرهنگ سازی و  سیاست سرش نمیشد.

 

 

 

و پر واضحه که نتیجه چی شد ، بیچاره معلوم نشد توو کدوم جزیره گم و گور شد.

 

 

 

این تاریخ هم چقدر مظلومه ها .  کسی اصلا بهش اعتنا نمی کنه .

 

 

 

البته اگه اعتنا میشد که این حکومتا پشت سر هم عوض نمی شدن ...

 

 

 

اون  روزا  به اسم تجدد گرایی و امروز ...

 

 

 

ولی مسیر کار کاملا عکس هم دیگست .

 

 

 

اسلام . چه کلمه ی بزرگی ، اینقدر بزرگ که توو فکر و سیاست گذاری ها نمی  گنجه .

 

 

 

به عقیده ی همون آقایون ( یا بعضا خانم ها ) اسلام فقط یعنی دختر ≠ پسر  .

 

 

 

 (محدوده ی مجاز ۱ کیلو متر!)

 

 

 

خدای نکرده ، خدای نکرده،  استعفر الله ، زبونم لال و ... اگه این حدود اسلامی  رعایت نشه،

 

 

 

 یک عدد توییتا با مقدار معینی آدم غولپیکر و  ...  در انتظار متخلفین  از این حدود الهیه .

 

 

 

دوتا انسانی که  فهم و شعورشون  به حول و قوه ی الهی کامله ، در حال گفتگو  هستن ،  نه

 

 

 

آزادی ه  جامعه به خطر افتاده، نه حرکت چشم نوازی در حال انجامه که یه دفعه ای سربازان

 

 

 

مدافع حقوق اسلام از آسمونا ظاهر میشن  و  با  همون اخلاق پسندیده ی مخصوص شون ،

 

 

 

متجاوزین به آزادی رو جمع آوری  میکنن ...

 

 

 

وای ببخشید اصلا یادم نبود دور جدید مبازره با مزاحمین نوامیسه !

 

 

 

یادمه یه پل عابر پیادر نزدیک خونمون بود که تا اخبار ، خبر نا امن بودنش رو اعلام  نکرده

 

 

 

بود ، حتی چراغ هم نداشت چه برسه به حفاظت از نوامیس . ولی الحمد الله الان دیگه کاملا

 

 

 

امنیت برقراره !

 

 

 

ولی یه سوال!

 

 

 

به کی میگن مزاحم ؟

 

 

 

به کی میگن مراحم ؟

 

 

 

شایدم بیچاره مامورای محترم ، سوادشون آب رفته یا عینک واجب شدن که  نقطه ی  به این

 

 

 

مهمی رو نمی بینن.

 

 

 

بیچاره اسلام ، دلم برات میسوزه ، چقدر کوچیکت کردن .

 

 

 

 اسلامی که با وجود همه ی مسائل فجیعی که توو جامعه اعم از بی عدالتی وجود داره،فقط

 

 

 

عینک ذره بینیشو به چشم زده و ...

 

 

 

آقا جوون ، به پیر به پیغمبر ،

 

 

 

طرح  های ضربتی و مدتی فقط  به درد برخورد با  اراذل و مزاحمین می خوره  در غیر این

 

 

 

صورت با گیر دادنای عقده وار و غیر معقولتون،فقط اون یه ذره علاقه و حمایت آدمایی مثل

 

 

 

من رو از دست میدید . همین .

 

 

 

 کاش امنیت ، دائمی باشه ، ولی واقعا امنیت باشه ،  نه گیر دادن های مسخره و الکی و ... .

                                                                                                         

 

 

کلام آخر ،

 

 

 

شناسنامه به دست می آییم ، به همان وعده گاهمان ،

 

 

 

ای مسئول!

 

 

 

تا شمای با لیاقت،  شناسنامه همراه ،لازممان کنید، در پارک ، کنار دریا ، پیاده  رو ، خیابان

 

 

 

( در مرحله های بعدی این طرح مفید،  اماکن کوچکتر اعم از حمام و دست...!!! و اتاق های

 

 

 

خواب و ...  هم به جمع محل های ذکر شده خواهد  پیوست . )

 

 

 

می رویم به سوی عدالت و آزادی ( شناسناممون هم هنوز  توو دستامونه هاااا!)

 

 

 

 

 

 

 

 

 صبح ٬ یه خیابون بی انتها  و خالی ، یه نفر که منتظره ،  کنار جاده  ، مثل همیشه غرق فکرای

 

 

جور واجور...

 

 

عجب ! اینجا هم انتظار .

 

 

چند دقیقه بعد داخل ماشین ، نمی دونم عروسی خود پیر مرد راننده بود یا یاد عروسیش افتاده بود

 

 

شایدم هدف ٬  فقط خدمت به خلق خدا و روحیه دهی به مسافرای محترم بوده .

 

 

آخی،خوش به حالش،معلوم هم  بود ماشینشو تازه گرفته،چه سیستمی،آدم دلش می خواست...

 

 

کلی جو گیر شده بودم .

 

 

 ولی  نه ،

 

 

 چرا دروغ بگم ، از همون اولش حالم گرفته شد .

 

 

خیلی بده که یه جوون فسقلی بخواد  کسی که سن بابا بزرگشو داره رو نصیحت  کنه .

 

 

هیچی نگفتم .

 

 

داشتم به معرفت فکر میکردم و این که عجب چیز با ارزش و کم یابیه .

 

 

کسی که تا یه اتفاقی براش میوفته ،همه ی وجودش پر میشه از معرفت و یاد و گرامی داشت،

 

 

 یه همچین روزایی نمی تونه به جای ضبطش ، رادیوی همین مملکت اسلامی رو بگیره ،

 

 

حالا بگذریم از این که همچین فرقی هم  نداره٬ولی خب لااقل می تونه پیش آدمای دیوونه ای

 

 

مثل من خودشو توجیح کنه .

 

 

کاش چشم داشتیم  ،  کاش آسمونو میدیدیم  .  کاش میدیدیم که دنیا خیلی خیلی کم اهمیت تر  و

 

 

بی اعتبار تر از ایناست که  فکرشو میکنیم .

 

 

می خوام کهنه پرست باشم . می خوام کلیشه ای باشم . میخوام به مد نباشم  . می خوام

 

 

کسی کارامو نپسنده . می خوام هر چی  بقیه دربارم فکر میکنن باشم  . توو دنیایی به این

 

 

کوچیکی و کوتاهی، می خوام دیوونه باشم .

 

 

می خوام برنده باشم .

 

 

 

 

یه شهر کوچیک ، یه کوچه ی تنگ ، یه دل سوخته ، پر از آدمای با معرفت . اینقدر با معرفت

 

 

که همه چی زودی از یادشون میره . خیلی زود ،  خیلی راحت .

 

 

 

 

 

فرقه ی باد ، اونم از نوع طوفانیش .

 

 

 

 

 

اصولا علم ثابت کرده  هر چیزی یه عمری داره

 

 

دلنوشته های منم ( البته اگه بشه گفت دل نوشته) جاشو

 

 

 یه کم عوض کرد و به یه وبلاگ دو نفره اسباب کشی  کرد

 

 

ولی خب  هر کی  فکر کرده  کرکره ی اینجا  رو   میکشم

 

 

پایین کاملا به بیراهه رفته ...

 

 

با اجازه ی خدا ،  بزرگ ترا و کوچیکترا ، دوستان ،

 

 

آشنایان، غریبه ها، معلمای مهربون،  دولت مردان 

 

 

و سیاست مداران جیگر ،   مریخی های   عزیز    و

 

 

 دوس داشتنی ،   و  البته  شما رفیقان دل و ...

 

 

راستی با اجازه ی همین سه نقطه ها ، می خوام اسم

 

 

 

 وبلاگ جاری رو تغییر  بدم به ... 

 

 

 

 

 

 

       سر گیجه های ذهن من .

 

 

 

 

 

شاید فقط طرز مکتوب شدن حرفام تغییر کنه وگر نه به

 

 

 

 خدا  من همون رسولم ! 

 

 

 

 

  

 

خب  ٬ من باز اومدم

 

اومدم بگم که بهتر از هر روزی ام ٬ دوست دارم با وجود همه ی مشکلات خفه کننده  بخندم

 

به همه  و  چی همه کس

 

اومدم بگم که من هم رفتنی شدم

 

درست اولین روز گرمترین قسمت سال ٬ این بار دیگه تولدم رو باید با لباس زیادی مقدس سربازی

 

جشن  بگیرم

  

اعزام  ٬ واژه ای که روی هر مذکر سالمی خراب میشه یه روز

 

ولی نه ٬ من که نیتم خدمته( هیف که خوشم نمیاد شکلک بزارم وگرنه...)٬ اونم برای رضای خدا

 

و ...

 

جان؟ ۲ ساله ؟

 

خب ... ٬

 

عیبی نداره اونم فدای سر همون نیته دیگه

 

و بالاخره اینکه  اومدم بگم :

 

سلام زندگی ٫ سلام به سختیات و راحتیات

 

خیلی ساده و قانع مثل ... 

 

 

 

 

خونه تکونی که کردمش ، دیدم یه چیزی کم داره

 

 

یه کم باروون ، یه کم عطر خدا ...

 

 

و یه لباس نو براش

 

 

چقدر قشنگ شد...

 

 

 

 

 

همه ی شروع ها ،  پایانی دارن

 

 

بهترین حالت ، شروع خوب و پایان خوبه

 

 

شروع این سال که  برام ، ای ،  بدک نبود 

 

 

حالا پایانش و شروع بعدی ، می  خوام رویایی باشه

 

 

رویا برای دلم ، برای احساسم ، برای زندگیم

 

 

و دعا  ،

 

 

که نقطه ی اوج این رویاست .

 

 

دعا برای بهترین موجود هستی ، دعا برای خوشحالیش ، نزدیکیش ....

 

 

دعا برای دلای کوچولوی تنها

 

 

دعا برای همه ی کسایی که دور از خونه ، سختی میکشن

 

 

دعا برای سقفای بی دیوار

 

 

دعا برای همسایه ی  بی خونه ، هر چند دور

 

 

دعا برای ،

 

 

دعا برای همه ی آدمای بد ، واسه شفا ی دلاشون

 

 

 دعا برای دلای عاشق ، برای عاشق موندنشون

 

 

دعا برای همه ی آدمای دوس داشتنی ه دنیای مجازیم ، برای شما ، برای همه ی آرزو ها ی

 

 

 خوبتون

 

 

 دعا برای تو ، تو که مثل من ساده ای و همیشه دیگران رو جلو تر از خودت دعا

 

 

 می کنی.

 

 

آخریش هم  واسه ی

 

 

 ما  شدن و ما موندن .  

 

 

 خودم؟

 

 

خب خودم  رو که شما دعا میکنید ، مگه نه؟

 

 

امیدوارم بهار طبیعت واسه همه ی آدما ، با بهار دلاشون همراه باشه

 

 

بهاری که هیچ وقت پاییز ی نداشته باشه .